Mostrando entradas con la etiqueta Roma. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Roma. Mostrar todas las entradas

24/2/09

Viaxe a Roma III. Panteón de Agripa

No ano 27 a.C., o xenro e conselleiro de Augusto, Marco Vepsanio AGRIPA, fixo construír este templo que adicou a tódolos deuses do Olimpo, principalmente a Marte e Venus, protectores da familia Xulia (Agripa estaba casado con Xulia, filla de Augusto) Chamóuselle Pantheon, palabra grega que significa "DE TÓDOLOS DEUSES"

P7131565

Sabemos que este non é o templo orixinal, que era rectangular e foi destruído por un incendio, senón que se trata dunha reconstrucción da época de Adriano

O seu nome non aparece nas inscripcións debido a que este emperador rexeitaba que o seu nome figurase nas obras levadas a cabo baixo o seu mandato. Pero as marcas de fábrica atopadas nos ladrillos corresponden aos anos 123–125, o que permite supoñer que o templo foi inaugurado polo emperador durante a súa estancia na capital entre 125 e 128. Aínda que non se sabe con certeza quen foi o arquitecto, o proxecto atribúeselle a Apolodoro de Damasco.

AF005601O edificio quedou composto por unha columnata a modo de pronaos, unha amplia cella redonda e unha estrutura prismática intermedia. A gran pronaos e a estrutura de unión coa cella ocuparon por completo o espazo do templo anterior, mentras que a rotonda foi construida sobre o espazo da praza augustea que separaba o panteón da basílica de Neptuno.AF005501

As dezaseis columnas da pronaos son monolíticas e de granito exipcio, no arquitrabe hoxe hai unha letras modernas, pero que ocupan os ocos que deixaron as antigas, de bronce, e coa inscripción M.AGRIPA L.F. COS. TERTIUM FECIT (Marco Agripa, Fillo de Lucio, Consul por Terceira vez, Fíxoo)

AF005701O que máis chama a atención é esa estrutura circular da cella, de 43,3 metros de diámetro, o mesmo que a altura máxima do edificio, polo que dentro podería albergarse unha gran esfera. Esa estrutura cilíndrica está rematada por unha gran bóveda hemisférica. Dise que a cúpula da Basílica de San pedro fíxose algo máis pequena por respeto a esta.A cúpula está aberta no alto cun gran orificio de 9 metros de diámetro, polo que entra a luz e tamén... a chuvia. Podedes consultar detalles técnicos da construcción no blog amigo INICIARTE.

É o primeiro caso de un templo pagano convertido ao culto cristiano. Por esta razón foi o único edificio da Antiga Roma que permaneceu intacto e en uso ininterrumpido. O edificio salvouse da destrucción a principio da Idade Media, porque xa en 608 o emperador bizantino Focas llo donou ao papa Bonifacio IV, que o transformou en igrexa cristiana (Santa María dos Mártires) dándolle un aniversario á festa de tódolos mártires (13 de maio), que máis tarde o papa Gregorio III converteu en festa de tódolos santos cambiando a data para o 1 de novembro en resposta ás celebracións paganas do Samaín no 31 de Outubro.

Como ocurría con outros edificios romanos, moitas das súas partes estaban revestidas en bronce (frontón, incripcións, casetóns interiores..) que desapareceu. Son diversas as opinións sobre a onde foi parar o bronce: para o baldaquín de Bernini o bronce do frontón por orde do papa Urbano VIII, para os canóns do Castell sant' Angelo...

Pantheon_Rom

11/1/09

Forum Romanum: Viaxe a Roma II

O Foro Romano era a zona central en torno á que se desenvolveu a antiga Roma e na que tiñan lugar o comercio, os negocios, a prostitución, a relixión e a administración de xustiza. Situado entre o Palatino, o Capitolio e o Esquilino, o Val do Foro parece ser o centro das primeiras vivendas, pero debido ao paludismo e as inundacións do Tíber, non comezou a ser o verdadeiro centro da vida de Roma ata finais do século VI a. X.C., época na que foi saneado e ordenado. O saneamento atribúese por tradición á dinastía dos Tarquinios, coa construción da Cloaca Máxima, que desembocaba no Tíber.

En principio, a función do Foro era comercial, como proban a presenza de tendas e lugares para celebrar o mercado, pero axiña comezaron a xurdir templos nos seus arredores: templo de Vesta, santuario de Vulcano (Lapis Niger), templo de Saturno, de Cástor e Pólux, de Xano. A Vía Sacra, que percorre a praza ata o templo de Xúpiter no Capitolio, débelle o seu nome á cantidade de templos polos que pasaba e ás procesións que a percorrían.

Perto do Capitolio levantábase a Curia, sé do senado romano, e en frente a praza do Comicio, onde se votaban as leis e se elixían maxistrados, presidida pola Tribuna dos Rostra, que toma o seu nome dos mascaróns de proa (rostra) das naves capturadas na batalla de Anzio (338 a X.C.) cos que foi decorada. Dende esta tribuna o pobo escoitaba aos oradores e maxistrados, sumándolle á función comercial e relixiosa do Foro tamén a función política, que se acentúa coa construcción das primeiras basílicas (Porcia, Opimia, Sempronia) para a administración de xustiza e tribunais.

Aquí tiñan os seus despachos os maxistrados e avogados, por el desfilaban pompas fúnebres, recitábanse eloxios fúnebres dende os Rostra, facíanse sacrificiós aos deuses, celebrábanse banquetes públicos (César ofreceu un no ano 45 a. X.C. para 20000 comensales durante varios días) e ata a construcción do Coliseo facíanse combates de gladiadores, o máis famoso foi o que organizou César sendo edil no ano 65 a. X.C., no que participaron 320 parellas de gladiadores.

A ordenación monumental da praza comeza coa construción da Basílica Emilia (179 a X.C.) e o eixe de orientación definitivo quedou marcado polo edificio do Tabulario, sé do arquivo do estado, uns cen anos despois. Xulio César, co traslado da Curia e Comicio e coa construcción da Basílica Xulia, e Augusto, pechando o cuarto lado co Templo de César Divinizado, completaron a ordenación do foro.

Nos inicios do Imperio a praza estaba tan ocupada que se foi ensanchando ata o alto da Velia, onde se levantaría o Arco de Tito, que marca o límite do novo Foro (Forum adiectum). Esta unión do foro vello co novo chamóuselle Forum Magnum, o que hoxe coñecemos como Foro Romano.

Coa chegada do Imperio pérdense as liberdades da época republicana e o Foro perde a súa importancia como centro da vida política e a vida pública vaise desplazando aos novos e cercanos Foros Imperiais , máis amplios e funcionais. O vello Foro queda como praza monumental, pero os emperadores non a descuidaron e seguiron levantando monumentos. Deles consérvanse bastante ben o Templo de Antonino Pío, os Arcos de Tito e de Septimio Severo, o Templo de Rómulo, a Basílica de Maxencio. O último monumento que se levantou, no ano 608 d. X.C., foi unha columna honoraria que se conserva, a Columna de Focas, emperador do Imperio de Oriente.

14/12/08

Preparando a viaxe a Roma: O coliseo

Do latín Colosseum, orixinalmente recibiu o nome de Anfiteatro Flavio, pois a súa construcción levouse a cabo baixo a dinastía Flavia. A obra comezou baixo Vespasiano (entre o 70 e 72 d.C.), inaugurouse baixo Tito no ano 80 d.C. e foi reformada polo seu irmán Domiciano. Foi o anfiteatro máis grande do Imperio Romano e tiña un aforo de 50.000 espectadores.

Utilizouse durante máis de 500 anos, e nel tiveron lugar as loitas de gladiadores (munera), pero tamén se celebraban naumaquias (recreacións de batallas navais, pero tal vez só nos primeiros anos, antes de construírse os sotos baixo a arena), caza de animais (venationes), recreación de batallas famosas, execucións (noxii) e representacións teatrais.

O auxe do cristianismo fixo que fosen abandonándose os actos máis sanguentos, de tal xeito que o último combate de gladiadores está documentado no ano 404 d. C., manténdose os sacrificios de animais ata o ano 523 d. C. Como curiosidade diremos que, segundo afirma o historiador Dión Casio, os festexos de inauguración duraron 100 días, ao longo dos cales se sacrificaron 5000 animais.

O coliseo veu sustituir ao primeiro gran anfiteatro de Roma, que estaba situado na Campo de Marte, e que fora construido en madeira no ano 29 a. C. por mandato do cónsul Estatilio Tauro. Este anfiteatro quedou destruido no famoso incendio de Roma do 64 d. C., baixo Nerón. Foi precisamente nos terreos da Domus Aurea neroniana (complexo pacego levantado por Nerón tralo incendio), no espacio chá que ocupaba o estanque de Nerón (stagnum Neronis), onde se levantou o Coliseo, unha actuación de Vespasiano enmarcada nun plan para restituir á facenda pública o roubado por Nerón.

2/12/08

Casas Romanas

Botádelle un ollo a estes vídeos sobre as casas romanas.




28/10/08

A dinastía Xulio-Claudia

Para satisfacer a curiosidade de Juan, aí vai unha breve historia familiar:

A irmá de C. Xulio César, Xulia, casou con M. Atio Balbo e tiveron unha filla, Atia. Esta casou con C. Octavio e tiveron dous retoños: Octavio Augusto e Octavia.

Octavio casou moi novo con Claudia (Clodia Pulchrer), fillastra de Marco Antonio, da que se divorciou no 40 a. C. porque lle "resultaba molesta" . Deste xeito Augusto puido casar cunha viuva rica, Escribonia. O divorcio de Claudia enfureceu á súa mamá, Fulvia, esposa de M. Antonio, e tratou de indispoñer a este contra Augusto durante o triunvirato. Pero Fulvia morreu oportunamente e M. Antonio casou con Octavia, irmá de Augusto, sellando así unha paz momentánea.
A nova muller, Escribonia, era neta de Pompeo Magno e nai da que sería a única filla natural de Augusto, Xulia, coa que máis adiante casará Agripa, o famoso lugarteniente de Augusto.
No 39 Augusto divórciase de Escribonia para casar con Livia, que tivo que divorciarse á súa vez, pois estaba casada con Tiberio Claudio Nerón, o cal loitara no bando dos asasinos de César contra Augusto. Esta voda supón a salvación da familia. Livia xa tiña un fillo, o futuro emperador Tiberio, e estaba embarazada de Druso o Maior, de cuxo matrimonio con Antonia a Xoven, filla de Octavia e M. Antonio, vai nacer Xermánico.
Do matrimonio da primeira filla de Augusto, Xulia, con Agripa nace, entre outros, Agripina, que acabará casando con Xermánico. Desta parella tan grata para os romanos vai nacer un neno que recibirá o sobrenome de Calígula, cuxas bisavoas son as dúas mulleres de Augusto: Escribonia e Livia.
Outro irmán de Xermánico era Claudio, que chegará ao poder á morte de Calígula. Claudio, casou en terceiras nupcias con Agripina, sobriña del e filla de Xermánico, a cal consigue que este nomee herdeiro a un fillo que tiña dun matrimonio anterior, Nerón, por diante incluso de Británico, o fillo que Claudio tivera con Mesalina.